شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نقد گنج کنج دل از ما بجو / آبرو جوئی در این دریا بجو
یک دمی با ما به میخانه خرام / ذوق سرمستان ما آنجا بجو
دنیی و عقبی به این و آن گذار / حضرت یکتای بی همتا بجو
رند سرمستی اگر جوئی بیا / در خرابات مغان ما را بجو
در همه آئینه ها او را طلب / یک مسما از همه اسما بجو
شرح اسماء الهی خوش بخوان / معنیش در دفتر اشیا بجو
نور او در چشم ما پنهان شده / آنچنان پنهان چنین پیدا بجو
ما مقیم خلوت دل گشته ایم / جای ما در جنت المأوا بجو
سید ما نور چشم عالم است / نور او از جملهٔ اشیا بجو