شاه نعمتالله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۱۹| ” میراثدار ادب پارسی “
نقد گنج کنج دل از ما بجو / آبرو جوئی در این دریا بجو
یک دمی با ما به میخانه خرام / ذوق سرمستان ما آنجا بجو
دنیی و عقبی به این و آن گذار / حضرت یکتای بی همتا بجو
رند سرمستی اگر جوئی بیا / در خرابات مغان ما را بجو
در همه آئینه ها او را طلب / یک مسما از همه اسما بجو
شرح اسماء الهی خوش بخوان / معنیش در دفتر اشیا بجو
نور او در چشم ما پنهان شده / آنچنان پنهان چنین پیدا بجو
ما مقیم خلوت دل گشته ایم / جای ما در جنت المأوا بجو
سید ما نور چشم عالم است / نور او از جملهٔ اشیا بجو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.