شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
در خرابات مغان ما را بجو / رند سرمستی خوشی آنجا بجو
همچو قطره چند گردی در هوا / خوش روان شو سوی ما دریا بجو
هر دو عالم را به این و آن گذار / حضرت یکتای بی همتا بجو
خوش در آ در بحر بی پایان ما / تشنهٔ آب حیات از ما بجو
هر کجا کنجیست گنجی درویست / گنج او در جملهٔ اشیا بجو
گرد جو گردی برای آبرو / حاصل از دریا و جو ما را بجو
نعمت الله جو که تا یابی مراد / شارح اسما طلب اسما بجو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
