شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
گر ذوق طلب کنی ز ما جو / بگذر ز خود و برو خدا جو
در بحر به عین ما نظر کن / آنگاه در آ و ما به ما جو
ما دُردی درد نوش کردیم / با درد در آ ز ما دوا جو
از ما بشنو نصیحتی خوش / نیکی کن و نیکیش جزا جو
دهقانی کن مکن گدائی / از کسب حلال خود نوا جو
گر طالب علم کیمیائی / در خاک سیاه کیمیا جو
رو روح بگیر و جسم بگذار / بگذار کدورت و صفا جو
با شمس و قمر ندیم می باش / از هر دو مراد دو سرا جو
مستیم و حریف نعمت الله / در مجلس او درآ مرا جو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
