شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
مستانه ز خویشتن فنا شو / رندانه بیا حریف ما شو
چون هستی اوست هستی ما / بگذر ز خود آ و با خدا شو
بر دار فنا بر آ چو منصور / سردار سراچهٔ بقا شو
مائیم نوای بینوایان / دریاب نوا و بانوا شو
تا چند به گرد بحر گردی / در بحر درآ و آشنا شو
میخانهٔ عاشقانه دریاب / فارغ ز وجود دو سرا شو
سید شاه است و بنده بنده / شاهی طلبی برو گدا شو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
