شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۴۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
گوش کن تا بشنوی اسرار او / چشم بگشا و ببین انوار او
روشن است از نور رویش چشم ما / لاجرم بیند به او دیدار او
هر زمان او را بود کاری دگر / کار خود بگذار و بنگر کار او
ما خراباتی و رند و عاشقیم / اوفتاده بر در خمار او
غیر او در آتش غیرت بسوخت / کی بود با یار غار اغیار او
صورت و معنی به همدیگر نگر / هم موثر بین و هم آثار او
نعمت الله بر سر دار فنا / خوش برآید تا بود سردار او
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
