شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “
این و آن در آرزوی او و او / با همه یک رو نشسته روبرو
غیر نور او ندیده چشم ما / گرچه گشته گر به عالم کو به کو
غرقهٔ دریای بی پایان شدیم / عین ما از ما در این دریا بجو
عقل مخمور است و ما مست وخراب / گفتهٔ مخمور با مستان مگو
یک زمان با ما درین دریا نشین / گرد هستی را چو ما از خود بشو
سهل باشد هر که او بیند به خود / ما نمی بینیم جز او را به او
سیدم زلف سیادت برفشاند / مجمع صاحبدلان شد مو به مو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
