شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
به وجود او یکی بود نه دو / وحده لا اله الا هو
آن یکی در ظهور دو بنمود / دو نماید ولی نباشد دو
نور او می نگر به هر چشمی / حسن او را ببین تو در هر دو
جام می را بنوش رندانه / قول مستانهٔ خوشی می گو
آفتابیست بر همه روشن / غیر یک آفتاب دیگر کو
در خرابات رند سرمستی / گر طلب می کنی مرا می جو
نعمت الله می کند تکرار / وحده لا اله الاهو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
