شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۶۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
شد روان آب حیات ما به جو / عین ما می جو از این دریا و جو
آب را می نوش از جام حباب / تشنهٔ آب خوشی از ما بجو
عشق سرمستست در کوی مغان / می رود دل در پی او کو به کو
بشنو و از خود سخن دیگر مگو / هرچه گوید او بگو آنرا بگو
چشم ما روشن به نور روی اوست / لاجرم بینیم ما او را به او
موج دریائیم و دریا عین ما / خوش همی گردیم دائم سو به سو
در چنین آئینهٔ گیتی نما / سید و بنده نشسته روبرو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
