شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۷۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هرچه گوئی به عشق او می گو / حضرت او ز حضرتش می جو
گر به یک دم تو را دهد صد جام / نوش می کن روان دگر می پو
جامهٔ پاک اگر طلب داری / خرقهٔ خود به آب می می شو
جام گیتی نما به دست آور / تا ببینی به نور او آن رو
تو حبابی و غرقه در دریا / در پی آب می روی هر سو
نبود این ظهور او بی تا / خود نباشد وجود ما بی او
گیسوی سیدم نخواهی یافت / تا حجابت بود سر یک مو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
