شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۹۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
می و جامیم و جان و جانانه / شاه و دُستور و گنج و ویرانه
مهر و ماهیم و عاشق و معشوق / دل و دلدار و شمع و پروانه
در خرابات عشق نتوان یافت / چون من مست رند و دیوانه
خرقه بفروخته به جامی می / کرده سجاده وقف میخانه
به جز از عاشقی و میخواری / در جهان بهیچ پروانه
مستم و می به ذوق می نوشم / فارغ از آشنا و بیگانه
نعمت الله حریف و می در جام / گوشهٔ میفروش کاشانه
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
