شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
سایه و همسایه پیدا آمده / صورت و معنی هویدا آمده
دیدهٔ ما روشن است از نور او / نور او در چشم بینا آمده
قطره و بحر و حباب از ما بجو / زان که جمله عین دریا آمده
خوش بلائی می کشم از عشق او / این بلا بر ما ز بالا آمده
تا نماند هیچ رندی در خمار / ساقی مستی بر ما آمده
سید و بنده به هم آمیخته / هر دو تا گوئی که یکتا آمده
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
