شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
وه چه حسن است اینکه پیدا کرده ای / شکل جان را آشکارا کرده ای
صورت و معنی پدید آورده ای / تا جمال خود هویدا کرده ای
غنچه ای از گلستان بنموده ای / بلبلان را مست و شیدا کرده ای
ترک چشم مست را می داده ای / عقل هر هشیار یغما کرده ای
گوهری را در صدف بنهاده ای / چشم ما را عین دریا کرده ای
جود هر عاشق وجود تو است باز / نام خود معشوق یکتا کرده ای
باز سید را به خود بنموده ای / وز کلام خویش گویا کرده ای
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
