شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
نرگست را باز سرخوش کرده ای / سنبلت بر گل مشوش کرده ای
دست از خون دل بیچارگان / باز می بینم منقش کرده ای
آتشی در جان ما انداختی / گوئیا نعلم در آتش کرده ای
جان ما را مبتلا کردی به هجر / عیش ما را باز ناخوش کرده ای
من نگویم ترک عشقت گر چه تو / یاری دیرینه ترکش کرده ای
ای دل آخر چیست حالت بازگوی / کاین چنین افتاده ای غش کرده ای
حال دل سید ز زلف یار پرس / زآنکه دل آنجا تو بندش کرده ای
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
