شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
خرمنی گندم نگر در دانه ای / قرب صد دانه ببین هر شانه ای
گر چه دندانه بسی باشد ببین / یک حقیقت عین هر دندانه ای
از فروغ آفتاب روی او / ماهروئی هست در هر خانه ای
روشنست از شمع بزمش عشق ما / روح اعظم نزد او پروانه ای
برزخ جامع مقام ما و توست / خوش بساز آنجا چو ما کاشانه ای
گر حریف نعمت اللهی بیا / نوش کن شادی ما پیمانه ای
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
