شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۷۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
همه عین همند تا دانی / همه جام جمند تا دانی
باده نوشان که همدم مایند / عاشق بی غمند تا دانی
هفت دریا به پیش دیدهٔ ما / به مثل شبنمند تا دانی
نازنینان و سرو بالایان / در چمن می چمند تا دانی
بندگان جناب سید ما / در حرم محرمند تا دانی
رند و ساقی یکی است دریابش / جام و می همدمند تا دانی
گرچه بسیار عاشقان باشند / همچو سید کم اَند تا دانی
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
