شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۹۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هنر از بی هنر چه می پرسی / ذوق عیسی ز خر چه می پرسی
نور خورشید را به او می بین / آفتاب از قمر چه می پرسی
لیس فی الدار غیره دیار / غیر او ای پسر چه می پرسی
لب او بوسه ده شکر آن است / با لبش از شکر چه می پرسی
عشق مست است و عقل مخمور است / خبر از بی خبر چه می پرسی
خیر وشر را به این و آن بگذار / قصهٔ خیر و شر چه می پرسی
نعمت الله بگو چه می گوئی / هست حال این دگر چه می پرسی
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
