شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۴۹۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
زر به باران ده که تا جان را بری / ور زرت باشد بشو از جان بری
سلطنت خواهی سر و زر را بباز / سلطنت خود نیست کار سرسری
بگذر از یاساق و راه شرع گیر / گر به ایمان تابع پیغمبری
پای همت بر سر دنیا بکوب / تا بر آری دست و پای سروری
نو عروسانند فکر بکر من / خوشترند از لعبتان بربری
گر بیابی حبه ای از قند ما / گنج قارون را به یک جو نشمری
همچو سید تخم نیکی را بکار / گر همی خواهی که از خود برخوری
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
