شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۵۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عمر ضایع مکن به بیکاری / عمر آور حیل چه می آری
مو به مویت حساب خواهد بود / در چه اندیشه ای چه پنداری
تخم نیکی بکار و بد بگذار / نیک و بدکاری آنچه پنداری
تو که در خواب غفلتی دایم / چه شناسی حضور بیداری
درد آزار اگر بدانی تو / خاطر پشه ای نیازاری
طالب ذوق عاشقان باشی / گر نصیبی ز عاشقان داری
کار ما بندگیست ای سید / عمر ضایع مکن به بیکاری
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
