شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۵۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
از دوئی بگذر که تا یابی یکی / در وجود آن یکی نبود شکی
نقد گنج کنت کنزا را طلب / چون گدایان چند جوئی پولکی
صد هزار آئینه گر بنمایدت / آن یکی را می نگر در هر یکی
عقل خود را دید از خود بی خبر / خودنمائی می کند خود بینکی
شعر ما گر عارفی باشد خوشی / ذوق اگر داری بکن تحسینکی
زر یکی و تنگهٔ زر بیشمار / آن یکی را می شمارش نیککی
نیک نبود منکر آل عبا / ور بود نبود بهه جز بد دینکی
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
