شاه نعمت‌الله ولی › قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چو پادشاه در عالم گدای حضرت اوست / گدای حضرت او باش و پادشاهی کن
چو در طریق مروت موافقت شرط است / مکن مخالفت او و هر چه خواهی کن
به نزد اهل ارادت ، توئی مناهی تو است / رضای او طلب و توبه از مناهی کن
اگر امید نداری به صبح روز وصال / می شبانه خورد و خواب صبحگاهی کن
در آ به خلوت دیده چه نور خوش می بین / وطن چو مردمک دیده در سیاهی کن
به چشم ما نظری کن که نور او بینی / نظر به دیدهٔ این مظهر الهی کن
مباش بندهٔ دنیا بیا و چون سید / بکوش و سلطنت از ماه تا به ماهی کن