شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عالم چو سرابست و نماید سر آب / نقشی و خیالیست که بینند بخواب
در بحر محیط چشم ما را بنگر / کان آب حیات را نموده به حباب