شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۳۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

درد تو ندیم دل شیدای منست / ورد تو نهان و آشکارای منست
کفر سر زلف تو که جانم به فداش / کفرش خوانند نور ایمان منست