شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ذاتی که به نزد ما نه فرد است و نه جفت / دُریست که اندرین سخن نتوان سفت
چه جای من و تو که شناسیم او را / معلوم خود و عالم خود نتوان گفت