شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۱۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در پای تو سروران سر انداخته اند / وز عشق تو خانمان بر انداخته اند
رندانه به عشق چشم سرمست خوشست / خود را به خرابات در انداخته اند