شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۱۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا با تو توئی بود دوئی خواهد بود / ای یار دوئی هم ز توئی خواهد بود
چون تو ز توئی وز دوئی وارستی / در ملک یکی کجا دوئی خواهد بود