شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۱۸۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کو دل که بداند نفسی اسرارش / کو گوش که بشنود ز من گفتارش
معشوق جمال می نماید شب و روز / کو دیده که تا برخورد از دیدارش