شاه نعمت‌الله ولی › رباعی شمارهٔ ۲۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با شمع رخش دمی چو دمساز شدم / پروانهٔ مستمند جانباز شدم
آن روز که این قفس بباید پرداخت / چون شهبازی به دست شه باز شدم