وحشی › قصیده| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چه در گوش گل گفت باد خزانی / که انداخت از سر کلاه کیانی

ز بالای اشجار از باد دستی / نسیم خزان می‌کند زر فشانی

به تاراج برگ درختان ز هر سو / کند موذی باد موشک دوانی

شده برف ظاهر به فرق صنوبر / چو دستار بر تارک مولتانی

از آن چهره شد سرخ برگ رزانرا / که خوردند سیی ز باد خزانی

ز یخ آب را لوح سیمین به دامن / چو طفلی که دارد سر درس خوانی

چو بلبل نظر کرد کز لشکری دی / گل افتاد از مسند کامرانی

کفن کرد از برف بر خود مهیا / که بی او نمی‌خواهم این زندگانی

ببین گردش دور و طور زمان را / به گردش درآور می ارغوانی

می کهنه و نو خطی را طلب کن / که حظ یابی از نوبهار جوانی

سبک باش و بردار رطل گران را / که از دل برد بار محنت گرانی

به دست آر تا می‌توان جام باده / مده عشرت از دست تا می‌توانی

به یاران جانی دمی خو بر آور / که عیشی‌ست خوش بزم یاران جانی

خوش آن شیشه کز وی درخشان شود می / چو مینای چرخ و سهیل یمانی

که در بزم عشرت به گردش درآری / به کامت شود گردش آسمانی

چه شادی ازین به که در بزم عشرت / نشینی و ساقی برابر نشانی

رسانی دماغ از شراب دمادم / سرود پیاپی به گردون رسانی

قدح چون حریفان می‌کش به مجلس / نبندد لب از خنده کامرانی

چو مستان ز تأثیر آهنگ مطرب / کند چشم مینای می خونچکانی

به سازنده دف آورد روی در روی / نوازنده با نی کند همزبانی

مقارن به فریاد گردد کمانچه / چو از تیر غم خصم صاحبقرانی

چه صاحبقرانی که او را قرینه / نگردیده موجود را دار فانی

علی ولی والی ملک هستی / که دانش بنای جهان راست بانی

زحل گر به درگاه قصر رفیعش / نورزد نکو شیوه پاسبانی

فلک از شهاب و هلالش کند غل / به شکل غلامان هندوستانی

به گلخن وزد گر نسیمی ز لطفش / ز لطف نسیمش کند گلستانی

و گر باد قهرش وزد سوی گلشن / درخت گل آید به آتش فشانی

گر از عرش اعلا شود زاغ کیوان / ز سد پایه برتر ز عالی مکانی

کجا با همای سر بارگاهش / تواند زدن لاف هم آشیانی

پر فرق گردنکشان سپاهش / کند خسرو مهر را سایبانی

اگر زاغ بر بام قصرش نشیند / کند با زحل دعوی توأمانی

عجب نبود از بارگاه رفیعش / اگر کهکشانش کند پاسبانی

تویی آن گرانمایه در گرامی / که چون جوهر اولت نیست ثانی

سمند بلندت به قطع مراحل / کند با کمیت فلک همعنانی

در آن دم که گلگون چو برق جهنده / به خون ریز دشمن به میدان جهانی

همای ظفر بر سرت گسترد پر / به روی زمین فرش خون گسترانی

غراب از سر شوق گوید به کرکس / که ای بیخبر خیز و ده مژدگانی

که روزی شد از دولت دست و تیغش / ترا و مرا نعمت جاودانی

در این دشت از جور گرگ حوادث / مطیعش اگر شیوه سازد شبانی

اسد را ز گردون مرس کرده چون سگ / شهاب آورد از پی پاسبانی

وگر چرخ زنجیر عدل از مجرد / نبندد به آیین نوشیروانی

ز میل شهابش برای سیاست / ببینی کنی تیر و هر سو دوانی

به کف تیغ رخشنده رخش سبک پی / به میدان کین بر سر خصم رانی

نهد از سرای جهان بار بر خر / به آهنگ سر منزل آن جهانی

به هر سو نشان ماند از خون ایشان / چو آتش به منزل پس از کاروانی

ثریاست یا از شفق مهر گردون / چو آلوده لب از می ارغوانی

چنان سیلیی زد بر او دست پهنت / که از ضرب آن ماند بر وی نشانی

زمین گر به پای سمندت نیفتد / به دستت عدم چون غبارش نشانی

وگر چرخ اطلس رود بر خلافت / روانی چه کرباسش از هم درانی

شها داد از ناکسان زمانه / فغان از خسیسان آخر زمانی

به صوف و سقرلاتشان پشت گرمی / به مردم ز دستارشان سر گرانی

خری چند مایل به جلهای رنگین / ددی چند راغب به آفت رسانی

همه صاحب اسب و استر ولیکن / ز نا قابلی قابل خر چرانی

سزاوار آن جمله کز اسب و استر / کشی زیر و بمشان زنی تا توانی

پس آنگه شترها کنی پیش هر یک / به صحرا فرستی پی ساربانی

بود خوبتر وصف صوف مرقع / به گوش خردشان ز سبع المثانی

ز بازار آیند چون شب به خانه / به پرسند هر یک ز نوکر نهانی

که دیروز چون از فلان جا گذشتم / نمی‌کرد تعریف صوفم فلانی

ز پی‌شان غلامان ز کرس شبانه / زمین‌گیر چون سایه از ناتوانی

چو وحشی وطن کن به دشت خموشی / مکن ناله از درد بی‌خانمانی

همان گیر کز تست این دیر ششدر / پر از زر در او نه خم خسروانی

مخور غم گرت نیست اسب رونده / چو بر توسن طبع داری روانی

سخن گستری بر دعا ختم سازم / که سر می‌کشد خامه از هم زبانی

الا تا مه نو در این کهنه میدان / کند گوی خورشید را صولجانی

به چوگانی عیش بادا سواره / مطیعت به میدان گه کامرانی