وحشی › استر بی‌علف| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای خداوند که چون مرکب آهو تک تو / ناورد کره گر آهو همه مرکب زاید
مرکبی دارم و از حسرت یک مشت علف / بر علفزار فلک بیند و دندان خاید
نسبتی هست چو با اسب تو او را در اصل / گر ز پس مانده خویشش بنوازد شاید