وحشی › رباعی شمارهٔ ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

وحشی که همیشه میل ساغر دارد / جز باده کشی چه کار دیگر دارد
پیوسته کدویش ز می ناب پر است / یعنی که مدام باده در سر دارد