زهی گشوده ز طبع تو چشمه سار سخن / شکفته در چمن خاطرت بهار سخن
به گوش و گردن حوران فکر بر بسته / به رسم زیورشان دُرّ شاهوار سخن
پیاده ماند ز تو هر سخنور از پی آنک / تویی مبارز تحقیق و شهسوار سخن
به نوک خامه فکرت صورنگار بدیع / گرفته گلشن ارواح در نگار سخن
نفوذ جمله سخن هیچ گشت و قلب نمود / که نیک نیک بیفزوده ای عیار سخن
به دست تو ست عنان سخن بجز دستت / نبینی از سر تحقیق در مهار سخن
سراکابر و صدر عراق،مجدالدین / اگر نه طبع تو گشتی به لطف یار سخن
ز دست رفته بُدی،پای مرد و سرور عصر / چو کار جود و سخا در زمانه کار سخن
تو تازه کردی لله دَرُّک،ای طایی / به شبنم کف پر ژاله،لاله زار سخن
شعار خامه شرع تو بُد به شعر،ولیک / همی نزیبد نیکو تو را شعار سخن
ز سطح قلزم طبع و دلت تصاعد کرد / روان و ترّ و بلند، ابر آبدار سخن
به تیغ فضل گشودی جهان عامر نظم / به جاه عقل شدی شاه،در دیار سخن
تو را سخا و سخن نیک زیر دست شده ست / که شهسوار سخایی و شهریار سخن
همیشه تا که بود از ره طبیعت اصل / به نفس ناطقه ناچار افتقار سخن
تو را بجز بدل خویش افتقار مباد / که هست طبع و دلت مرکز و مدار سخن