خداوندا من آن جراح عمرم / که دایم هفت عضوم ریش باشد
ز من رادی و دینداری نیاید / چو گیتی زُفت کافر کیش باشد
توانگر تر کسی کو را بجویی / درین عهد از وفا دردیش باشد
در شادی درین دوران که ماییم / دل مرد محال اندیش باشد
"نسیبی"گر زمن پیش است و بیش است / سلیم است این بهل تا پیش باشد
چو مهر از پس برآید آدمی را / حقیقت دان که سایه بیش باشد
مرا زان شعر آبادان چه طیره / که پانصد رخنه در معنیش باشد
به تیری دوزم او راکش ز رفعت / کمر شمشیر جوزاکیش باشد
ز زنبوری نیم کمتر که بروی / دم و دم جای نوش ونیش باشد
قمر با گل سخاوتها کند لیک / بسا ظلما کزو برخیش باشد
چو جای من نمی دانند قومی / که ایشان را سمن چون غیش باشد
اگر دستوریی یابم به هنگام / چنان دانم که جای خویش باشد