ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی آنک به کس رسید زوری از ما / یا گشت پریشان دل موری از ما
ناگاه برآورد بدین رسوایی / شوریده سر زلف تو شوری از ما