ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خصمت چو شکوفه مدتی رنگ آمیخت / تا همچو شکوفه چرخش از دار آویخت
می زد چو شکوفه دست در هر شاخی / آخر چو شکوفه ناگه از بار بریخت