ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای باده،کدام دایگان پروردت / جانت به سزا بود،که خدمت کردت؟
ای آب حیات،بنده آن خضرم / کز ظلمت آن گور برون آوردت