ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چشمی دارم همیشه بر صورت دوست / با دیده مرا خوش است چون دوست دروست
از دیده و دوست فرق کردن نه نکوست / یا اوست به جای دیده یا دیده خود اوست