ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر چند که میل تو سوی بیدادی ست / یک ذره غمت به از جهان شادی ست
از ما گله می کنی و لیکن ما را / از بندگی تو صد هزار آزادی ست