ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر خال تو جز حال تبه نتوان داشت / وین خیره کسی را به گنه نتوان داشت(؟)
زنجیر سر زلف تو هر دل که بدید / در سینه به زنجیر نگه نتوان داشت