ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۲۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی شاه بتان با رخ رنگین می رفت / بی اسب و پیاده نغز و شیرین می رفت
شکر ز لبش به پیل بالا می ریخت / وز مستی و بیخودی چو فرزین می رفت