ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خسرو چو به خرمی قدح بر دارد / وز ابر بیان در معانی بارد
از رحمت او چه کم شود گر گه گاه / این گمشده را به لطف خود یادآرد؟!