ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از عشق تو در تنم روان می سوزد / شرحش چه دهم که بر چه سان می سوزد؟
از ناله چو چنگم رگ تن پی گسلد / وز گریه چو شمعم دل و جان می سوزد