ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی چشم تو را سحر مطلق می زد / مگر تو ره گنبد ارزق می زد
تا داشتی آفتاب در سایه زلف / حان بر صفت ذره معلق میزد