ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۳۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گه شانه زبان در خم گیسوت کشد / گه آینه روی سخت در روت کشد
سرمه که بود که آید در چشمت؟ / یا وسمه که او کمان ابروت کشد؟