ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۴۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفتم که مگر دل نه چو دلدار آید / تا در غم و شادیی مرا یاد آمد
اکنون چو برون نهاد از دایره پای / بگذارم تا سرش به دیوار آید