ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر طرف مه آن طره شبرنگش بین / صد تنگ شکر در شکر تنگش بین
در آتش رخ بی گنه آن هندو را / آویخته یارب دل چون سنگش بین