ظهیر فاریابی › شمارهٔ ۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کو دیده که خون جگر آرم با او / یا صبر که روزی به سر آرم با او
کو شیفته ای و تیره روزی چون من / تا در غم او دمی بر آرم با او