ازرقی هروی › شمارهٔ ۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر شاه جهان قصۀ من بنده بخواند / زین قصه همی حالت من بنده بداند
داند که میان دو سفر بندۀ درویش / بی یاوری شاه چه بیچاره بماند
زان همت چون دریا ، وز آن کف چون ابر / گه گاه بدین بندۀ بیچاره چکاند