ازرقی هروی › شمارهٔ ۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا در دل من گل هوای تو شکفت / خشنود شدم از تو بپیدا و نهفت
ای خوی خوش تو با خداوندی جفت / شکر تو خدای خویش را دانم گفت