ازرقی هروی › شمارهٔ ۳۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بیهوده بر آزار من ، ای سرو بلند / تیغت شستی بخون و خوردی سوگند
گر من بهلاک خویش گشتم خرسند / باری تو ز خویشتن چنین بد مپسند