ازرقی هروی › شمارهٔ ۴۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عشن تو مرا توانگری آرد بر / از دیده بلؤلؤ و ز رخسار بزر
با عشق توام عیش خوشست ، ای دلبر / آری ز توانگری چه باشد خوشتر ؟